Dušan Vlajić — srpski slikar

Dušan Vlajić je rođen u Šapcu gde je završio osnovnu školu i gimnaziju, a na Arhitektonskom odseku Tehničkog fakulteta u Beogradu je dilomirao 1934. Slikarstvo je učio u privatnoj školi našeg ponatog slikara Jovana Bijelića. Ogledao se u tehnikama: crtež, akvarel, tempera, pastel i ulje, a slikao je portrete i pejsaže. Za vreme Drugog svetskog rata je bio u nemačkom zarobljeništvu u oficirskom logoru Osnabrik, gde se posvetio umetničkom radu.

Neposredno po izlasku iz logora preminuo je od posledica bolesti dobijene u logoru.

Prvi put je izlagao na Jesenjoj izložbi u Beogradu 1935. godine, a posmrtna izložba mu je organizovana u Beogradu i Parizu 1952. Veliki broj njegovih predratnih dela je izgorelo prilikom bombradovanja Beograda 1941. i 1944. godine, a mnoga dela nastala tokom rata u zarobljeništvu nastradala su u bombardovanju logora 1944. Preživela dela se čuvaju u Muzeju savremene umetnosti, Narodnom muzeju u Beogradu, Muzeju Jugoslavije kao i u drugim javnim i privatnim kolekcijama. Pripadao je umetničkoj grupi „Desetoro” sa kojom je izlagao.

Slikarska grupa „Desetoro“

Slikarska grupa „Desetoro“ je zajednički izlagala 1940. godine u Beogradu i Zagrebu. Grupu su sačinjavali: Danica Antić, Borivoj Grujić, Nikola Graovac, Dušan Vlajić, Milivoj Nikolajević, Jurica Ribar, Ljubica Sokić, Stojan Trumić, Aleksa Čelebonović i Bogdan Šuput.

Iako po svom sastavu heterogena, grupa se sastojala od 2 žene i 8 muškaraca, bilo je tu akademskih slikara, intelektualaca sa fakultetskim obrazovanjem, ali i slikara po vokaciji, pripadali su raznim društvenim slojevima od radništva, intelegencije do buržoazije. Zajedničko ovoj grupi je bilo to, što su svi bili slikari i đaci Jovana Bijelića. Neki od ovih umetnika su stradali u Drugom svetskom ratu, a oni koji su preživeli bili su značajni likovni stvaraoci u posleratnom periodu.